Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Adamın kafasında derin bir iz vardı. Çetin savaşların başına birkaç şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Kenan’dı. Kavga sırasında ağır yaralar almış sığınmacıların şifa gören Danimarka tesisinde birkaç ay tedavi alıyor. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Bazı günler avucuma birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan eve götürdüğü malzemeleri sahiplerinin ihtiyacı için sınıfın önüne bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların farklı bir hikayesi vardı. Bazıları savaşın etkisini şiddetle üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sürekli çatışıyordu. Günlerimizi “Yapmayın sakın!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa başlamıştı. Eğitim sırasında ve aile ortamında zorluklar yaşıyordu.

Görevli pedagogu çaba tesir etmedi. Okul yöneticileri, durumu görüşmek amacıyla Rahman’ın ailesini daveti yapmayı kararlaştırdı.

Aile hepsi birlikte geldiler. Hepsi birlikte evde yaşıyorlarmış. Büyük aile toplantı odalarına girişte, Rahman kalktı, “Muallim!” bağırdı bir adım atarak dede ve ninesinin elini öpmeye ilk kez yaptı.

Soğuk havalarda ben birkaç kat giymiştim. Dede çorapsız gelmişti. Ceketin içine giymiş gibi beyaz entarisini bileğe dek uzamış giydi. Anne ve nine çarşaflıydı. İş yerindeki geçmişini anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk fazla koptu. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk psikolojisi gizli gizem anlamaya gayret ediyorduk.

Baba, oğlu çoğu zaman evden kaçtığını, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise kendisini “Hala gözleri bilincinde olarak uyurken gece altını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanç içinde odayı çekilmek ne yapacağını bilmedi. Durumu fazla kültürlüce.

Konsensusla ailelerin çoğunlukla onayıyla oğlunun bir rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Okul saatlerinde oğlu ile özel ve işbirliği görevi görev verildi.

Sonraki zamanlarda o çocuk koridorda koşarken kapıya. Zararı olmadı lakin hissi acı duydu, samimi uzun ağlamaya başladı. Rahman’ı teselli etmek için kucağını tutmaya kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz renkli bir boya kalemleri yerleştirdim. Raftan aldım, bir kitap okuma görünümü görerek uzaktan onu sessizce> izledim. O çocuk, farklı renklerde kalemlerle şeyler çizerken beni dikkat etmemiş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kağıt getirip bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok fazla uğraşmış, dinlenmek istiyor ne yazık ki gitmek. Dostları onu sevmiyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra başka başka bir kurumda görev aldım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır ile karşılaştım. Beni gözüne kestirdi, “Hoca!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sordum, yüzü ve bulutlandı; benden saklamadı. Oğul sonraki zamanlarda çeşitli Kriminal olaylara karışarak polis kayda işlenmiş. Ailesi tarafından ayrı tutulup problemli gençlerin bakıldığı bir tane yetiştirme yurduna gömülmüş. Tüm gayretlerimize rağmen o çocuğu kurtaramamış olduk.